Monday, September 25, 2017

Complete Odia Version: Meghaduta (मेघदूत): Uttara-Megha (1): Dr. Harekrishna Meher

‘Meghaduta’
Original Sanskrit Kavya by : Poet Kalidasa
*
Complete Odia Metrical Translation by :
Dr. Harekrishna Meher
*
Published in ‘Bartika’, Odia Literary Quarterly,
October-December 2017, Dashahara Puja Special Issue, 
Pages 690-728, 
Dasarathapur, Jajpur, Odisha.
*
(Translation done in 1973)
= = = = = = = = =

Complete Meghaduta Odia Version :
Link :
= = = = = = = = =
मेघदूत
मूल संस्कृत काव्य : महाकवि कालिदास
ओड़िआ पद्यानुवाद (म-आद्यानुप्रास): डॉ. हरेकृष्ण मेहेर
= = = = = = = = = 
मेघदूत : उत्तरमेघ
= = = = = = = = =
Meghaduta : Part-2: Uttara-Megha (1): 
(Verses 67-103) 
= = = = = = = = =
(६७)
महिमाशाळिनी         अळकापुरीर
प्रासादसमूह कमनीय,
मेघ हे ! निजर           बिशिष्ट गुणे
तुमरि सङ्गे तुळनीय ।
मञ्जु तरुणी             गण रहन्ति  
ता भितरे,
मनोरमा प्रिया       दामिनी य़ेपरि
खेळा करे तुम अङ्करे ୤
मनोज्ञ नाना             बर्ण्णबिभार
चित्ररे से त सज्जित,
महेन्द्रधनु                  संय़ोगे तुमे
होइथाअ य़था मण्डित ୤
मृदङ्ग बाजे           तहिँ सङ्गीत
गान निमित्त सुमधुर,
मन्द्र मोहन            ध्वनि गम्भीर
रहिछि य़ेपरि तुम्भर ।
मणि-रतनरे            निर्मित शोहे
भूमितळ तहिँ उज्ज्वळ,
मेघ हे ! तुमरि          भितरे य़ेह्ने
सलिळ बिन्दु ढळढळ ।
महोच्च दिशे               गगनचुम्बी
अग्रभाग से हर्म्यर,
महनीय य़था               तुमे उन्नत
उत्तमगुणे शोभाकर ॥
*
(६८)
महिळानिकर             करे बहन्ति
लीळा-पुष्कर अबहेळे,
माघ्य सुमन               सद्य बिकच
राजे सुन्दर कुन्तळे ।
मुख-लाबण्य             दिशे पाण्डुर
शोभायमान,
मर्द्दिबा य़ोगुँ              लोध्र-कुसुम
परागमान ।
मणीबक शोहे            नब कुरबक
ताङ्करि केशबन्धरे,
मन मोहिनिए         शिरीष सुमन
खचित य़ुगळ कर्ण्णरे ।
माङ्गरे तहिँ            नागरीङ्कर
परिशोभित, 
मुदिर ! रम्य             नब कदम्ब
तब आगमे य़े प्रस्फुटित ॥
*
(६९)
महीरुहराजि      शोहे तहिँ निति
कुसुमे भरा,
मधुपबृन्द                  गुञ्जन-रत
गन्धलोभरे आत्महरा ।
मृणाळिनी तहिँ      नित्य कमळ- 
मण्डित,
मराळबृन्द              बेढ़ि रहन्ति
मेखळा रूपरे सुशोभित ।
मेचक निरत           उज्ज्वळ य़ार
शोभइ, से गृहपाळित,
मयूरपन्ति               उद्‌ग्रीब होइ
करन्ति केका बिरुत ।
मसी-तमोराशि       निबारि नित्य
सुन्दररूपे बिरचि खेळा,
मोद जन्माए           चन्द्रिकाभरा
सन्ध्या-बेळा ॥
*
(७०)
मुदे रसि एका             य़क्षगणर
नयनरु नीर झरे,
मातर अन्य             कौणसि हेतु
नाहिँ एहि बिषयरे ।
मदन-जनित           सन्ताप एका
रहिअछि,
मानसे ताङ्क         नाहिँ सन्ताप
आउ किछि ।
मिळन घटिले          प्रियजनङ्क
सङ्गतरे,
मार-सन्ताप           से हुए शान्त
निश्चितरे ।
मानबशे प्रेम-        कळह जागिले
परस्पर,
मुहाँमुहिँ एका          बिच्छेद हुए
तहिँ निमित्त नाहिँ अपर ।
मेघ हे ! ताङ्क सरस,
मोहन तरुण             बयसुँ भिन्न
नाहिँ किछि आन बयस ॥
*
(७१)
मेघ ! अळकारे       शोहे सुरम्य
प्रासादराजिर सुधबळ,
मणि-निर्मित भूमितळ ।
मनोरम तारा-        बिम्ब पतने
दृश्य प्रसरिय़ाए,
मञ्जुळ नाना            सुमनपुञ्जे
सज्जित हेला प्राये ।
मत्तकाशिनीगण गहणे,
मनोरञ्जने            तहिँ चळन्ति
य़क्षगणे ।
मन्द्र निनाद शुभे य़ेउँपरि तुमर,
मन्दे बादित           ढक्का शबद
होइले श्रबणगोचर ।
मादकताभरा        कळ्‍पपादप-
सञ्जात ‘रतिफळ’ नामक,
मद्य सेबन           करिथाआन्ति
अन्तरे होइ समुत्सुक ॥
*
(७२)
मुष्टिरे निज         सुर-मनीषिता
कुमारीमाने,
मणि धरि खेळ     खेळिथाआन्ति
केते गोपने ।
मन्दाकिनीर         स्वर्ण्णबालुका
भितरे थान्ति लुचाइ,
मजारे सेकाळे          अन्य केतेके
खोजिथाआन्ति सूचाइ୤
मृदु समीरण       गङ्गा-सलिळ-
बिन्दु बहि,
मुद जन्माए           ताङ्क हृदये
मन्दे बहि ୤
मन्दार तरु           राजि तीरदेशे
सुशीतळ छाया बिस्तारि,
मारतण्डर              चण्ड  तेजरु
करे सुरक्षा ताङ्करि ॥ 
*
(७३)
मन्मथ-बाणे            प्रणयीबृन्द
बिभोळ होइ,
मौने चपळे           पलङ्के निज
कर बढ़ाइ ।
मानिनीङ्कर         नीबिबन्धन
फिटाइ टाणिले अम्बर,
मन्दाक्षरे बिम्बाधरीए जर्जर ।
मुठारे ताङ्क        कुङ्कुम आदि
चूर्ण्णराजिकि 
धरि बेगे,
मणिदीप-शिखा     उपरे फिङ्गि
देइथाआन्ति 
उद्‌बेगे୤
मात्र से दीप           ऊर्द्ध्व-तेजरे
समुज्ज्वळ,
मोघ हुए तेणु         प्रयास ताङ्क
 तहिँ सकळ ॥ 
*
(७४)
मरुत सेपुरे             सौधराजिरे
तुम परि,
मेघमानङ्कु            उच्चभूमिकि
घेनिय़ाए धीरे सञ्चरि ।
मुञ्चि सलिळ         बिन्दु अमित
कान्थरे तहिँ सुसज्जित,
मञ्जु चित्र-           पटपन्तिकि
तिन्ताइ देइथान्ति से त ।
मने शङ्कित      होइ सते किबा
आचरि थिबारु दूषण,
मूर्त्ति धूमर        बहिबारे निजे  
प्रबीण ।
मार्गरे तहिँ बातायनर,
मौने सहसा              भग्न शरीरे
पळाइय़ान्ति से तरतर ॥
*
(७५)
मध्य-य़ामिनी        बेळारे तुमरि
आबरण य़ेबे अपसरे,
मृगलाञ्छन          बितरे स्वच्छ
किरण ताहारि प्रभाबरे ।
मण्डप-सूता-        जाले लम्बित
चन्द्रकान्त-मणिनिकर,
मुञ्चि बिमळ        सलिळ बिन्दु-
बिन्दु झर,
महिळाङ्कर     क्लान्तिकि धीरे
दूर करे,
मैथुनय़ोगे            सञ्जात य़ाहा
अङ्गरे ।
मनसिज-बशे        निज प्रियङ्क
बाहुर शिथिळ आलिङ्गनुँ,
मुक्त होइले मृदुळ तनु ॥
*
(७६)
मनोहारी तहिँ          बहिरुद्यान
बैभ्राज नाम ताहार,
मारबशे कामी            य़क्षसमूह
निति करन्ति बिहार ।
मधुर आळाप       बिरचि अमर-
गणिकागणर सङ्गरे,
माति रहन्ति रङ्गरे ।
मन्दिरे पूरि       रहिछि ताङ्क  
अशेष, 
महार्घ धन-        रत्नादि निधि  
बिशेष ।
मयुपतिङ्क कीरति गायने निरत,
मधुर-कण्ठ             किन्नरगण
रहिथाआन्ति सहित ॥ 
*
(७७)
मिळनोत्सुका    अभिसारिकाए 
रभसे,
मदन-आबेगे            केबण मार्गे
गमिथिले निशा उरसे ।
मिळिथाए सबु सूचना तार,
मिहिर उदित         होइले प्रभाते
परिष्कार ।
मन्थर गति             तेजि चञ्चळ
चळने कम्प हेतुरु,
मन्दार फुल           खसिय़ाइथाए
ताङ्करि केशपाशरु ।
मृदुळ पत्र-          राजि ठाबे ठाबे
होइथाए तहिँ निपतित,
मञ्जुळ निज           स्वर्ण्ण कमळ
कर्ण्णरु हुए बिच्युत ।
मोतिफळमान        पड़िथाए तहिँ
उरज-य़ुगळे शोभाकर,
मुकुतार हार              सूत्र छिन्न
 हेबारु गळइ ताङ्कर ॥ 
*
(७८)
मयुराजङ्क          सखा साक्षात
महेश्वर,
महिमामय से         अळकापुरीरे
बास करन्ति निरन्तर  ।
मकरकेतन           सेहि कारणरु
भयरे,
मधुकर-गुण-        य़ोचित धनुष
स्वकरे धारण न करे ୤
मात्र सफळ          हुए ता कार्य़्य
करिबा अर्थे
कामी-लक्ष्यर भेदन,
मोघ न हुअइ       केबेहेले एहि  
साधन ।
मोहिनी चतुरी      कामिनीङ्कर
 भ्रूकुटि-कुटिळ  
चाहाँणी सह,
मदाळस चारु       बिळासभङ्गी
शृङ्गारभरा  
बार्त्ताबह ॥
*
(७९)
महिळाङ्कर         बेश आभरण
पाइँ प्रसाधन दरब,
मनोरथदायी         कळ्‍प-पादप
करिथाए एका प्रसब ।
मदिरा य़ाहा कि        दक्ष अटइ
चारु कटाक्ष-शिक्षादाने,
मोहन चित्र            बस्त्रनिचय
अङ्गे माने ।
मृदु किशळय       सङ्गे बिबिध
सुमन,
माल्यादि नाना     प्रकार भूषण
शोभन ।
मुक्तरूपे से            दिए रक्तिम
अलक्तक,
मण्डनोचित           पाद-कञ्जर
सुरञ्जक ॥
*
(८०)
महाबळशाळी         अश्वसमूह
पल्लब सम
श्यामळ अङ्ग धरे,
मयूखमाळीर          हय-बृन्दकु
निज शक्तिरे
प्रतिस्परधा करे ।
मत्त बारण   रहिअछन्ति
महीधर सम रूप बहन्ति ।
मेघ हे ! तुमरि  धारा परि त,
मद बर्षण        करिथाआन्ति 
अप्रमित ।
मण्डन परि    केते शोभा पाए
क्षतचिह्न य़े
बीरगणङ्क अङ्गरे,
मण्डळाग्र-    घात-जात ताहा
रणे य़ुझिबारु
   दशग्रीबर सङ्गरे ॥ 
*
(८१)
मयुराटङ्क          अट्टाळिकार
उत्तर भागे शोभन,
मोहरि भबन       दूरुँ चिह्निब
करि तुमे अबलोकन ।
मनोरम तार तोरण सार,
महेन्द्र-धनु           तुल्य बिबिध
बर्ण्णे रचित बिभास्वर ।
ममतामयी मो   प्रियतमा निजे
पुत्र पराये
क्षुद्र एक,
मन्दार तरु            गृहर प्रान्ते
बढ़ाइछि देइ
स्नेह अनेक ।
मण्डा कुसुम-       भारे मण्डित
नइँथिब कळेबर,
मेघ हे ! तळरु   तोळिहेब ताहा
बढ़ाइ आपणा कर ॥
*
(८२)
मोर सेहि प्रिय निबासर,
मध्यरे एक बापी रहिअछि सुन्दर ।
मरकत-मणि-    शिळारे सोपान-
सरणी तार,
मण्डणि होइ        अछि अतिशय
चमत्कार ୤
मनोहर सदा           व्याप्त तहिँरे
बिकशित बहु स्वर्ण्ण-बरण
कञ्जमान,
मेदित सुचारु             बइदूर्य़्यर
तेज सम य़ार नाड़ समस्त
दीप्तिमान ।
मराळपन्ति            मुदित चित्ते
खेळा करन्ति सलिळे,
मुदिर ! तुमरि           दर्शन पाइ
दुःख बरजि सेकाळे ।
मानस थिलेबि       समीपबर्त्ती  
सरोबर,
मानस ताङ्क         व्यग्र नोहिब
गमिबा अर्थे सत्वर ॥
*
(८३)
मनोरम एक            क्रीड़ापर्बत
रहिअछि तीरे बापीर,
मसारक मणि        य़ोगे सज्जित
होइअछि चूड़ा गिरिर ।
महाधातुमय          रम्भा पादप
बेढ़ा रहिअछि चौदिगरे,
मन हरे तेणु दर्शनरे ୤
मोहिनी दामिनी      चमकइ य़ेबे
तुम नीळतनु पारुशे,
मेघ ! से दृश्य       निरेखिले बारे
नेत्र-य़ुगळे बिबशे ।
मानस हुअइ बिचळित,
मने पड़े मोर         प्रेयसीर अति
प्रियभाजन से पर्बत ॥
*
(८४)
माधबीफुलर           मण्डप तहिँ
कुरुबके बेढ़ा होइछि,
मृदुळ चपळ            पल्लबराशि
लोहित अशोक बहिछि ।
मञ्जु बकुळ  सङ्गतरे,
मनोरम सेहि  पर्बतरे ।
मोहरि सहित अशोक तरु,
मनीषा करइ        लभिबाकु तुम
सखीर सव्य पाद सुचारु ୤
मोहरि सङ्गे तरु बकुळ,
मनासइ पुणि       दोहद छळे ता
बदन-मधुकु होइ आकुळ ॥ 
*
(८५)
मध्यभागरे           से बेनि तरुर
कनक य़ष्टि रहिछि,
मञ्जुळ एक        स्फटिकर पीठ
तहिँरे खञ्जा होइछि ।
मूळभागरे से           दण्डर होइ
अछि सुन्दर बिजड़ित,
मणिराजि य़ाहा      तरुण बांश-
कान्तिकि करे प्रकटित ।
मेलि चन्द्रिका     सेथि बसे एका
प्रीत मने,
मयूर बन्धु           तुमर सन्ध्या
आगमने ।
मो प्रिया सेकाळे   करताळि देले
उत्साहरे,
मधु रुणुझुणु         कङ्कण-नाद
शुणि आनन्दे नृत्य करे ॥ 
*
(८६)
मनेरख सारा       हृदुँ अपाशोरा
कहिलि एतेक सङ्केत,
मेघ हे ! आहुरि     रहिछि तहिँर
दुआर पारुशे अङ्कित ।
मङ्गळमय             शङ्ख  पद्म
निधिर आकार य़ुगळ,
मन्दिर मोर          चिह्निब तुमे
देखि लक्षण सकळ ।
मोहरि बिहुने         निश्चिते तार
तेज न थिब,
मिहिर बिना त     दीप्तिकि निज
प्रकाशि पारइ
  नाहिँ राजीब ॥ 
*
(८७)
मातङ्ग-शिशु       परि तेबे तुमे
बहने,
मूरति बहिब      प्रबेशिबा लागि
सदने ।
मोहरि कथित      रमणीय-शिख
बिहार-शैळे
बिश्राम नेब हर्ष भरि,
मिञ्जि-मिञ्जि        अळप आलोक
प्रसारिब तुमे
ज्योतिरिङ्गण-बृन्द परि ।
मेलाइ तुरित          बिजुळि-नेत्र
घन ! तब,
मोहरि भबन         भितरकु धीरे
 अनाइँब ॥ 
*
(८८)
मृदुळा श्यामा मो सुन्दरी,
मधुर अधर            शोभइ पक्व
बिम्ब समान छबि धरि ।
मत्तकाशिनी           सूक्ष्म-दन्ती
थिब सेठारे,
मझि कृश तार,   नाभि ता गभीर
अळ्‍प नत से उरज-भारे ୤
मन्थरे चाले सुचारु,
मनोरमा निज         गुरु नितम्ब 
थिबारु ।
मृगी-चाहाँणीकि      प्रकाश करइ
से त चञ्चळ सुनयना,
मने हुए सते          तरुणी-कुळे से
बिधातार आदि सर्जना ॥ 
*
(८९)
मित-सुबादिनी से जाण,
मोहरि  द्वितीय पराण ।
मुग्‌ध-हृदया             चक्रबाकीर
पराये,
मानिनी एकाळे    एकाकिनी थिब
अथये ।
मूरुछि ताहारि सङ्गति,
मरुछि झुरि मुँ          बहुदूरे सहि
दुर्गति ।
मानसिक घोर       बिषादे प्रेयसी
दीर्घ बासर य़ापिछि,
मुहिँ एतेबेळे भाबुछि ।
मूरति अपर        बहिथिब प्रिया
जीबधनी,
मथिता होइले         तुषारे य़ेह्ने
कमळिनी ॥
*
(९०)
मुकर नेत्र            फुलिथिब तार
कान्दि कान्दि अतीब दुःखे
मो बिरहरे,
मउळिथिब ता          रङ्ग अधर
उष्ण शुआस बहिबारु तार
अति कोहरे ୤
मृदुळ हस्ते          थापिथिब से त
आपणा गण्डदेश,
मुखरे आबर          ताहारि लम्बि
थिब अय़त्न केश ୤
म्लानि भजिथिब      ताहारि सर्ब
मधुरिमा,
मेघ ! तुमे य़था      ढाङ्किले दिशे
चन्द्रमा ॥ 
*
(९१)
मदीय सदने         चाहिँब बहने
देब पूजुथिब 
प्रिया य़ु्बती,
मने केते भाबि      अबा बान्धबी
आङ्कुथिब मो
क्षीण मूरति ୤
मिष्टबादिनी शारीकि धीरे,
मति-उत्सुके         पचारुथिब से
पिञ्जरारे,
‘मने पकाउ कि     प्रिय पतिङ्कि
आलो रसिका !
ममता सेनेह         करुथिले बहु
तोते से एका ॥’ 
*
(९२)
 मळिन थिबटि        पिन्धिला बास 
बान्धबीर,
मृदु कोळे निज       बीणा रखिथिब
प्रिया मोहर ୤
मो नामरे पद         रचि सम्बोधि
उच्चे गायन लागि,
मानस ताहार होइथिब अनुरागी ୤
महादुःखरे             कोमळ हस्ते
प्रिया तार,
मार्जना करु           थिब लोतकरे
तिन्तिबा देखि बीणा-तार ୤
मूर्च्छना निजे        बिरचिथिले बि
सङ्गीतर,
मो कथा भाबि से     भुलिय़ाउथिब
 बारम्बार ॥ 
*
(९३)
मृगलोचना से         देहळीरे थिबा
फुल गोटिगोटि
रखि भूतळे,
मास केते आउ           बिरहर दाउ
अछि बोलि गणु
थिब बिकळे ୤
मानसे आपणा      कळ्‍पना रचि  
अथबा,
मोहरि साथिरे         मन्मथ-केळि
अनुभबुथिब सधबा ।
 महिळाङ्कर           ए सबु कार्य़्य  
स्वामी-बिरहर समयरे,
मनोबिनोदन            उपाय अटइ 
प्राय देखाय़ाए जगतरे ॥
*
(९४)
मो बिरह तुम         सखीकि दिबसे
व्यथित करु न थिब सेतिकि,
मग्न थिबारु             नानादि करमे
व्यस्तता हेतु घरे एकाकी ।
मात्र मोर ए भाबना,
मनोबिनोदन          उपाय बिनुँ त
निशिरे बढ़िब बेदना ।
मेदिनी उपरे         करुथिब प्रिया
शयन,
मातर निद्रा        भजु न थिब ता
नयन ।
मोहरि बार्त्ता परकाशि,
मरमे ताहार       जगाइबा लागि
सुखराशि ।
मध्यरजनी बेळारे धीरे,
मोहरि भबन-          गबाक्षे थाइ
देखिब साधबी 
प्रियाकु बारे ॥
*
(९५)
मनोदुःखरे           क्षीण होइथिब
तनु तार,
मोहरि बिरहे         शोइथिब सेत
एक पारुशरे शय़्यार ।
मूळरे पूर्ब दिशार,
मात्रकळाए           अबशेष थिबा
मृगाङ्क-लेखा प्रकार,
मळिन छबिकि  थिब बहि,
मेघ हे ! मोहरि  प्रियसही ।
मुहूर्त्ते भळि  य़ेउँ रातिकि,
मोदे निमज्जि       बिताइछि निजे
इच्छारतिरे  से कौतुकी ।
मो बिरहे अति           दीर्घ प्रतीत
हेउथिब सेहि रजनी,
मुञ्चि उषुम          लोतक-बारिकि
बिताउथिब मो सजनी ॥
*
(९६)
 मृगलाञ्छन-         सुधामय शीत
कर-निकर,
मार्गे सेकाळे          पड़िले भबन-
गबाक्षर ।
मुहूर्त्तक से               पूरुब सेनेह
अनुराग य़ोगुँ अनाइँब,
मात्र बिरह              दुःखरे निज
दृष्टि सहसा फेराइब ।
मनोबेदनारे         करिथिब प्रिया
नयन आच्छादित,
मृदु अश्रुळ              पलकराजिरे
भाबे होइ अभिभूत ।
मेघ ढाङ्किले दिबसरे,
मुदि न रहे कि        फुटि न पारइ
स्थळपद्मिनी य़ेरूपरे ॥
*
(९७)
मृदुळ अधर-          पत्रे प्रियार
व्यथा हेउथिब
दीर्घ शुआस बाजि,
मालपा-बिहीन    स्नानय़ोगुँ तार
कर्कश होइ
थिब कुन्तळराजि ।
मुकर दोळित          थिब अय़त्ने
लम्बि कपोळ परिसरे,
मनोरमा ताहा     खेळाउथिब य़े
निज करे ।
मोहरि सङ्गे स्वप्ने हेलेबि किभळि
मिळन घटिब, आपणा हृदये छइळी,
मनासिब से त        कौणसिमते
निद्रा लभिबा
निमन्ते सुखकर,
मातर नेत्र-       नीरबाधा य़ोगुँ
न आसिब तहिँ
 निद्रार अबसर ॥
*
(९८)
माळा परिहरि     कबरीकि प्रिया
बान्धि रखिछि
आद्य बिरह दिने,
माखरा से केश-        मूळरे परश
करिले कष्ट
लागइ मोहरि बिने ୤
मोचन होइले शाप मोर,
मुकुळा करिबि      शोकहीन होइ
से दृढ़ बेणीकि प्रेयसीर ୤
मुहुर्मुहु से              अपसारुथिब
आपणा कपोळ परिसरु,
मृदु अछिन्न-              नख हस्तरे
 उठाइ ताहारे  प्रियभीरु ॥ 
*
(९९)
माल्यादि सारा       बिभूषणमान
आपणार,
मृदुळ तनुरु         करिथिब प्रिया
परिहार ।
मुहुर्मुहु से शय़्याकोळे,
महाकष्टरे            निबेशिथिबटि
क्षीण कळेबर भाबभोळे ।
मेघ हे ! सेठारे नयनुँ तब,
मोचन निश्चे           कराइब प्रिया
नबनीरमय अश्रु-लब ।
मृदुळ दयाळु            य़ेउँमानङ्क 
अन्तर,
मरम तरळि             य़ाए जगतरे
देखिले दुःख अन्यर ॥
*
(१००)
मुँ जाणे, निश्चे        मानसे तुमरि
सखीर,
मो प्रति सेनेह      प्रीति रहिअछि
गभीर ।
मने जागइ मो        सेहि कारणरु
ए तर्कणा,
मार-तापे एते       दशा भजिथिब
आद्यबिरहे सुलक्षणा ।
मणि आपणाकु          सउभाग्यर
अभिमानी,
मुखर भाबरे         बखाणुनाहिँटि
एते बाणी ।
मो कथा कहिलि य़ेउँपरि,
मेघभाइ ! सबु         देखिब शीघ्र
नेत्र पुरते सेहिपरि ॥ 
*
(१०१)
मने भाबुछि मुँ  एपरकार,
मिळिले पाशरे  तुमे प्रियार ।
मृगलोचनार               नेत्र-य़ुगर
स्फुरिब ऊर्द्ध्वभाग,
मुञ्चिअछि से            कज्जळ-गार
मो बिनुँ भजि बिराग ।
मुखे बिशीर्ण्ण            कुन्तळ हेतु
अपाङ्ग य़ाए  
न पारे बुलि,
मदिरा सङ्ग        तेजिथिबारु ता
य़ाइथिब भूरु-
भङ्गी भुलि ।
मीनमानङ्क     आलोड़न य़ोगुँ 
कम्पित,
मञ्जुळ नीळ         कञ्ज परि से
नेत्र दिशिब  सुशोभित ॥
*
(१०२)
मानिनी प्रियार       स्फुरित होइब
सेकाळे सरस चारु,
मोचा पादपर          स्तम्भ समान
गौर य़े बाम उरु ।
मो नखचिह्नमान,
मुद्रित होइ           नाहिँ तहिँ य़ेणु
बिरहे बर्त्तमान ।
मुकुताखचित         सुरुचिर चिर-
परिचित,
मेखळाधारणुँ          होइअछि एबे
दैबय़ोगे से बञ्चित ।
मञ्चाळि रति-अबसाने,
मोर हस्त से             ऊरुरे नित्य
तत्पर हुए सुखदाने ॥
*
(१०३)
मोहरि कान्ता सेतिकि बेळे,
मज्जित य़दि           रहिथिब सुखे
निद्राकोळे ।
मुखरता तुमे न भजिब,
मौनभाबरे  रहिय़िब ।
मन्द्र निनाद तेजि निजर,
मटाळिब तुमे       ताहारि पारुशे
एक प्रहर ।
मजारे सजनी           कौणसिमते
स्वपने,
मोते अनुरागे       आलिङ्गिथिले
गहने ।
मृदुळ ताहार          बाहुबल्लरी-
बन्धन,
मोहरि कण्ठुँ         न तुटिब य़था
चेष्टित हेब आहे घन ! ॥
*  *  * 
= = = = = = = = = 
Continued : Meghaduta : Uttara-Megha (2) : 
Verses 104-121 Last : 
= = = = = = = = = 
Complete Odia ‘Meghaduta’  on Web :
Link :
= = = = = = = = =  

Related Links :
Complete ‘Kosali Meghaduta’ :
(Honoured with ‘Dr. Nilamadhab Panigrahi Samman’
conferred by Sambalpur University, Jyoti Vihar, Sambalpur, Odisha in 2010)
Link :
* * * 
Translated Kavyas by : Dr.Harekrishna Meher :
Link :
= = = = = = = = = 

No comments: